 |
| Podczas wernisażu wystawy w Muzeum Piastów Śląskich w Brzegu sylwetkę artystki przedstawiły kustosz Teresa Piasecka po lewej i kurator Małgorzata Młynarska po prawej, w środku - mecenas wystawy - córka artystki |
Pochodziła ze
spolszczonej rodziny austriackiej. Jej pradziad Johann Georg Rapf wywodził się
z Meissen koło Wiednia W 1834 r. razem z żoną nauczycielką został przeniesiony
wraz z 8 rodzinami niemieckimi do Sanoka z zadaniem germanizacji tutejszej
ludności. Po latach nauczył się języka polskiego, poznał polska historie i
kulturę. Zyskał opinię cenionego lekarza i pełnił funkcję dyrektora szpitala. W
latach 1865-1867 sprawował urząd burmistrza, w 1967 r. został radnym Sanoka. Jego żona
pracowała w miejskim szkolnictwie i pełniła funkcję dyrektora trzyklasowej
szkoły żeńskiej. Uczyła języka niemieckiego i robót ręcznych. Liczna rodzina
Rapfów była związana z miastami kresowymi Czerniowcami, Brzeżanami i Lwowem. Dzici
Rapfów bardzo często przebywały w dworku państwa Wełdyczów w Bełchówce.
Gospodarze przygotowywali dla dzieci kursy historii Polski...
Ojciec Izabeli –
Stefan Raph był porucznikiem armii austriackiej, inżynier, geodeta i mierniczy miejski
w 1915 r. dostał się do niewoli rosyjskiej. W Rosji poznał swoją zonę Marię Starno-Szalas.
W 1919 r. podczas próby przedostania się do Polski małżonkowie zostali
zatrzymani i oskarżeni o szpiegostwo. Osadzono ich w więzieniu w Taszkiencie. W
1920 r. przyszła na świat Izabela. Po zakończeniu wojny polko-bolszewickiej w
1921 r. rodzina przyjechała do Polski. Izabela uczęszczała do szkół w Nowym Sączu
i w Tarnowie od 1929 r. gdzie ukończyła Gimnazjum i liceum sióstr urszulanek. W
okresie II wojny światowej była pielęgniarką w tarnowskim szpitalu. Pracowała
także w zakładzie fotograficznym. Działał w strukturach Armii Krajowej. W 1952
r. ukończyła Akademię Sztuk Pięknych. Malarstw uczyła się pod kierunkiem
Eugeniusza Eibischa, Fryderyka Putscha i Wacława Taranczewskiego. Za portret
Matki w 1952 r. otrzymała nagrodę Ministra Kultury i Sztuki.
W 1974 r.
Fundacja Kościuszkowska zaprosiła ją do Nowego Jorku. W USA pracowała bardzo
intensywnie. Uczestniczyła w wielu wystawach zyskując wysokie oceny swej twórczości. Współpracowała
z Galerią Portretową, Galerią Renoir w Nowym Jorku, Sir Nicholas Gallery w
Toronto, namalowała portrety prezydentów G. Forda, J. Cartera, które trafiły do
zbiorów sztuki w Białym Domu. W 1976 r. musiała wrócić do kraju, ponieważ
ambasada polska nie wyraził zgody na przedłużenie pobytu w USA.
W latach 80-tych intensywnie
pracowała. Obrazy wystawiała w Austrii oraz w Niemczech. Namalowała wizerunek szwedzkiej
królowej Sylwii do kolekcji sztuki szwedzkiej rodziny królewskiej. Obok
malarstwa zajmowała się tkactwem artystycznym, projektowaniem obuwia,
galanterii skórzanej, biżuterii, odzieży, wykonywaniem bombek choinkowych.
W 1944 r w
Filharmonii Krakowskiej zaprezentowała 40 obrazów namalowanych w
zindywidualizowanej stylistyce.
Zmarła w 2010 r.
w Krakowie.
Dzieła artystki
uczestniczyły w 50 wystawach zbiorowych w Polsce, USA, Bułgarii, Szwecji, Francji,
Niemczech i Austrii.
Oraz 30
ekspozycjach indywidualnych prezentowanych w Polsce, USA, Kanadzie i w
Niemczech. Jej prace znajdują się w zbiorach prywatnych oraz w kolekcjach
Muzeum Historycznego Miasta Krakowa, Państwowych Zbiorów Sztuki na Wawelu,
Muzeum Zamku w Wiśniczu i Muzeum Zamku w Nidzicy. Kilkadziesiąt Obrazów
podarowała artystka do Muzeum Historycznego w Sanoku i Muzeum Okręgowego w
Tarnowie.
Obrazy
prezentowane w Muzeum Piastów Śląskich w Brzegu są darem córki, a rysunki i akwarele
podarował opolski kolekcjoner zaprzyjaźniony z rodziną Rapfów.
Tekst wprowadzający
do wystawy
