Powrót do siebie/ Return to Self

Posłuchaj utworu 

w serwisie #SoundCloud

Wykonawca Studio JKrzewicka

Return to Self - Soul Song

The bench is cold against my skin

Watching where the tide comes in

Amber leaves brush through the lake

Like every promise that we didn’t break

The willow sifts the light away

In the quiet of a closing day

I’m standing where we said goodbye

Underneath a patient sky

[Chorus]

It’s a long way back to me

It’s a long way back to me

I am letting go of the weight I hold

To find the story yet untold

It’s a long way back to me

It’s a long way back to me

The water knows just how to slow

The heavy things we shouldn't know

I see a ghost of who I was

Before the finish and the first because

A childhood name, a lover’s face

Wrapped inside this hollow space

But mercy waits within the trees

To bring a weary heart to its knees

[Chorus]

It’s a long way back to me

It’s a long way back to me

I am letting go of the weight I hold

To find the story yet untold

It’s a long way back to me

It’s a long way back to me

Time won't change what we have done

But it softens every jagged run

The amber strands are dripping down

To lift the sadness from the ground

I’m turning toward a new hello

Learning what to keep and what to let go

[Chorus]

It’s a long way back to me

It’s a long way back to me

I am letting go of the weight I hold

To find the story yet untold

It’s a long way back to me

It’s a long way back to me

Powrót do siebie

Chłód ławki przenika moją skórę,

a wzrok podąża za oddechem przypływu.

Bursztynowe liście suną po tafli jeziora,

niczym obietnice, których nie zdradziliśmy.

Wierzba przesącza światło przez swoje ramiona

w ciszy dogasającego dnia.

Stoję tam, gdzie pożegnanie zapuściło korzenie,

pod niebem cierpliwym jak wieczność.

[Refren]

Daleka wiedzie droga do siebie,

daleka wiedzie droga do siebie.

Powoli wypuszczam z dłoni ciężar, który niosę,

by odnaleźć opowieść jeszcze nienarodzoną.

Daleka wiedzie droga do siebie,

daleka wiedzie droga do siebie.

Woda zna sekret łagodnienia

tego, co zbyt ciężkie dla ludzkiego serca.

Dostrzegam cień dawnego siebie,

sprzed wszystkich końców i pierwszych pytań „dlaczego”.

Imię z dzieciństwa, twarz ukochana,

ukryte w pustce rozbrzmiewającej wspomnieniem.

Lecz pośród drzew czeka łaska,

gotowa uklęknąć wraz ze zmęczonym sercem

[Refren]

Daleka wiedzie droga do siebie,

daleka wiedzie droga do siebie.

Powoli wypuszczam z dłoni ciężar, który niosę,

by odnaleźć opowieść jeszcze nienarodzoną.

Daleka wiedzie droga do siebie,

daleka wiedzie droga do siebie.

Czas nie odmieni śladów naszych kroków,

lecz wygładzi ich ostre krawędzie.

Bursztynowe nici spływają ku ziemi,

unosząc z niej drzemiący smutek.

Odwracam twarz ku nowemu powitaniu,

ucząc się, co ocalić, a co oddać wiatrowi.

[Refren]

Daleka wiedzie droga do siebie,

daleka wiedzie droga do siebie.

Powoli wypuszczam z dłoni ciężar, który niosę,

by odnaleźć opowieść jeszcze nienarodzoną.

Daleka wiedzie droga do siebie,

daleka wiedzie droga do siebie.