Matka Boska Bolesna stała pod krzyżem do końca. Pieta. Figura z kościoła oo. Jezuitów. Pan Jezus niesie krzyż na Kalwarię. Zauważcie, że lepiej czuję się ten człowiek, który podnosi drugiego człowieka niż ten, którego podnoszą. Nigdy nie dowiesz się, ile masz siły, dopóki kogoś nie podniesiesz. Proste? W czasie adoracji u Matki Bożej Miłosierdzia w Ostrej Bramie w Wilnie zastanawiałem się, co mam robić dalej. Czy mam zmienić zawód? Wtedy przyszła do mnie taka myśl: zostajesz w tym środowisku. Nie pragnij nigdy być w innym miejscu, niż to, gdzie opatrzność postawiła cię teraz. Posyłam cię do ludzi, którzy niosą podobne krzyże jak ty, a moje wybranie polega na tym, że to ty masz im pomagać, a nie szukać u nich pomocy. O Panie mój, naucz mnie rozumieć drugiego człowieka, a nie szukać zrozumienia. Naucz mnie pocieszać, a nie szukać pocieszenia. Naucz mnie w końcu kochać, a nie szukać miłości. Poszukuję teraz Szymonów z Cyreny. Nie musi to być Szymon ciężarowiec, który podnosi drugiego...
Płakaliśmy do łez pokładając się ze śmiechu przy słuchaniu piosenek i skeczy nagranych jakoś nieoficjalnie, a przegrywanych na taśmy magnetofonowe. Cytowaliśmy namiętnie skecze, nuciliśmy piosenki. To było niezwykłe przeżycie pokoleniowe - do dziś na wspomnienie coś w duszy gra. Potem przez szereg lat, to tamten kabareton spychany był z oficjalnych przekazów medialnych. Na tym pamiętnym Kabaretonie w czasie XIX Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu - w czasie karnawału "Solidarności" w 1981 r. błyszczała i mieniła się - a można po tych wielu latach i doświadczeniach powiedzieć genialna twórczość wybitnych satyryków - jej wartość z latami nie przeminęła, a wręcz nabrzmiała w prorocze znaczenia i ciągle koresponduje z teraźniejszością.
Na kanale YT niedawno pojawiła się nie znana wersja zapisu tamtej kabaretowej nocy. Z przyjemnością udostępniam. Karnawał "Solidarności" doskonale pamiętam - jako uczennica liceum. To właśnie w liceum najważniejszą rzeczą było zdobyć jakiś magnetofon kasetowy, żeby tylko posłuchać Laskowika, Smolenia, Pietrzaka, Trzeci Oddech Kaczuchy, Wały Jagiellońskie... zresztą mnóstwo artystów przewinęło się wówczas przez opolski festiwal - ale Kabareton stał się festiwalem wolności i doświadczeniem pokoleniowym. Odcisnął swoje głębokie piętno.
Maraton kabaretowy, zarejestrowany przez ekipę
telewizyjną z Katowic, odbył się właściwie poza kontrolą cenzury i ogólnie władz komunistycznych,
niemających dość woli politycznej i środków, by kontrolę taką wyegzekwować. W sporządzonej po festiwalu notatce szef opolskich cenzorów narzekał
w szczególności na wykonawców z kabaretu Tey, którzy „nie uwzględnili ani jednej
uwagi i żadnego ustalenia z delegaturą Głównego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk". - cytat z artykułu
Z. Bereszyński: Rewolucja „Solidarności” w stolicy polskiej piosenki (1980–1989).w: Pamięć i sprawiedliwość, nr 2/2014 r.
Poniżej odsyłacz do Encyklopedii Solidarności, gdzie Zbigniew Bereszyński podaje wiele ciekawych faktów.
...Imprezy festiwalowe odbywały się u stóp wielkiego drzewa nadziei, stanowiącego
główny motyw scenografii zaprojektowanej przez Marka Grabowskiego. Na festiwalu i w ramach imprez towarzyszących zaprezentowano wiele odważnych w swej treści
utworów i programów, wyrażających w artystycznej formie emocje i oczekiwania związane z zapoczątkowanymi latem 1980 r. rewolucyjnymi zmianami w życiu społecznym
kraju. Po raz pierwszy od kilku lat radio i telewizja transmitowały koncerty konkursowe
na żywo, co wykluczało ich wtórne cenzurowanie4. Nigdy wcześniej w całym okresie
powojennym twórcy nie mieli możliwości tak otwartego zwracania się do tak wielkiej
rzeszy odbiorców i wielu z nich potrafiło w maksymalnym stopniu wykorzystać tę wyjątkową okazję.
Dopiero dzięki XIX KFPP popularność zdobyła napisana już kilka lat wcześniej
(w 1976 r.) przez Jana Pietrzaka i Włodzimierza Korcza piosenka Żeby Polska była Polską. Wykonana publicznie w amfiteatrze opolskim, stała się ona wówczas niejako nieoficjalnym hymnem rewolucji solidarnościowej. Redaktorzy solidarnościowej „Tygodniówki WPHW Opole” pisali: „Jak powiedział Pietrzak na koncercie inauguracyjnym, w tym
roku po raz pierwszy na festiwalu piosenki polskiej można było zaśpiewać: »Żeby Polska
była Polską«. Zaśpiewali to dzięki nam, naszej solidarności, solidarności ludzi pracy.
Zaśpiewali to także widzowie, stojąc jak przy hymnie, choć telewizja robiła wszystko,
aby nie pokazać tego na ekranach telewizorów”. Piosenka, o której mowa, otrzymała
wówczas nagrodę Złotej Karolinki jako przebój sezonu, a także nagrodę publiczności.
Na tymże festiwalu zabrzmiał również słynny Psalm stojących w kolejce – wyjątkowo przejmujący, a zarazem pełen dumy i nadziei komentarz artystyczny do ówczesnej
rzeczywistości społeczno-gospodarczej, ze słowami Ernesta Brylla i muzyką Katarzyny
Gaertner. Wykonująca tę piosenkę Krystyna Prońko otrzymała nagrodę dziennikarzy
za interpretację.
Zbigniew Bereszyński: Rewolucja „Solidarności” w stolicy polskiej
piosenki (1980–1989). Postawy i rola
społeczna twórców w czasach przełomu
na przykładzie Opola
Willa Gustawa Bilda w Brzegu Karol Gustaw Bild pochodził z rzemieślniczej rodziny pochodzącej z Francji osiadłej w Brzegu w XVII w., która specjalizowała się w pończosznictwie. Jednak on sam nie kontynuował rodzinnej tradycji, lecz zainteresował sie odlewnictwem i ukończył studia inżynierskie w Berlinie. W rodzinnym mieście Brzegu ( wówczas Brieg) otworzył w 1939 r. fabrykę wyrobów metalowych, która oferowała szeroki asortyment na potrzeby gospodarstwa domowego i rolnictwa. Fabryka powstała u zbiegu ulic dzisiejszej Piastowskiej i Towarowej. Firma produkowała wyroby ze stali, żeliwa i mosiądzu. Szczególną cechą produkcji były wyroby kute na gorąco - wyroby kowalstwa artystycznego. W połowie XIX wieku fabryka przekształciła swoją produkcję na potrzeby wojska. Gustaw Bild jednak jako mistrz rzemiosła wykonywał artystyczne kraty, bramy i ogrodzenia. To właśnie brama, ogrodzenie oraz wystrój jego willi przy ul. Piastowskiej 2 z 1876 r. stanowi artystyczną wizytówkę jego dzieł. Z ...
Ignacy Jan Paderewski przemawia. By Unknown - United States Library of Congress, D zieło, na które patrzymy, nie powstało z nienawiści. Zrodziła je miłość głęboka Ojczyzny, nie tylko w jej minionej wielkości i dzisiejszej niemocy lecz i w jej jasnej silniejszej przyszłości. Zrodziła je miłość i wdzięczność dla tych przodków naszych, co nie po łup, nie po zdobycz szli na pole walki, ale w obronie dobrej, słusznej sprawy zwycięskiego dobyli oręża. Twórcy pomnika i wszyscy, co mu przy pracy byli pomocni, składają hołd ten dziękczynny świętej praojców pamięci. Składają go na ołtarzu Ojczyzny, jako votum pobożne, błagając te wysokie świetlane duchy, od wieków już z Bogiem złączone, by wszystkie dzieci tej ziemi natchnęły miłością i zgodą, by rozszerzyły serca nasze, by wyprosiły dla nas i wiary moc i nadziei pogodę, rozwagę, cierpliwość i tę dobrą wolę, bez której nie ma ani cnót cichych, ani sławnych czynów. Niech więc naród w osobie najwyższego wszystkich ziem polskich d...
Komentarze
Prześlij komentarz